DE WAANZIN

Zelfs in een tijd dat de grote gekken der aarde tot inkeer zijn gekomen, blijven er lieden onbegrijpelijke onzin tentoonspreiden en van anderen het onmogelijke vragen. Donald Trump, die het nog niet zo lang geleden slechts had over `The Chinese Virus´, neemt COVID-19 tegenwoordig ook serieus, nu de machtigste stad op de wereld, zíjn New York, de brandhaard vormt van de pandemie. Zelfs de op en top populist en Braziliaans president Jair Bolsonaro doet het virus niet meer af als een gewoon griepje.

In Nyon, Zwitserland, blijken er echter nog steeds bestuurders al ruim een maand onder een grote steen te hebben gelegen. Terwijl er over de hele wereld een hevige brand woedt, blijven de heren bobo’s van de UEFA vasthouden aan het kost wat kost uitspelen van de diverse nationale competities. De KNVB loopt hierin zoals vaker als een van de lelijkste kuikens blind achter moeder eend aan. Dit terwijl de toonaangevende clubs in de vaderlandse competitie erop hameren om een vette punt achter het seizoen 2019-2020 te zetten. Maar niet alleen Ajax, AZ, PSV en Feyenoord zijn deze mening toebedeeld. Ook een armlastige club als RKC Waalwijk wil nu stoppen met de competitie, zelfs als dat zou betekenen dat men hiermee definitief zou degraderen. De argumenten van deze betaald voetbalorganisaties zijn kraakhelder, ook plausibel, wellicht ook wel geboren uit eigen belang. Maar veel belangrijker: het besluit om het voetbal voor deze jaargang definitief tot stilstand te brengen om hopelijk na de zomer gewoon te beginnen aan weer een heerlijk nieuw voetbalseizoen zou een ethische lading dekken. Het is simpelweg niet kies om in Nederland, Europa of in de rest van de wereld dadelijk weer voetbal te spelen, te kijken en er oeverloos over te gaan praten op een moment dat onze wereld de meest maatschappij-ontwrichtende periode sinds de Tweede Wereldoorlog doormaakt. De Europese voetbalbond doet er nog een schepje bovenop en dreigt met uitsluiting van Europees voetbal van clubs uit landen waar het verstand regeert en de competitie zal worden beëindigd, daarmee clubs en bonden met de rug tegen de muur plaatsend.

“The games must go on”, zo sprak toenmalig IOC-voorzitter Avery Brundage nadat elf Israëliërs en een Duitse politieagent het leven lieten na een Palestijnse terroristische actie tijdens de Olympische Spelen van München in 1972. Er werd schande van gesproken, maar het geschiedde. Niet verwonderlijk was dat Brundage aftrad na München.

In het Heizelstadion van Brussel werd in 1985 gewoon een Europacupfinale tussen Juventus en Liverpool afgewerkt terwijl 39 personen omkwamen bij rellen rondom de wedstrijd. Terwijl ik dit schrijf, schaam ik me voor het feit dat ik me de details van het duel nog herinner: 1-0 voor Juventus via een penalty van Platini, na een overtreding van Grobbelaar op Boniek. Schaamteloos en schrijnend om te zien was het op de knieën juichen van de Fransman na de enige en winnende treffer; het kan niet anders dan dat ook de acteurs op het veld geweten moeten hebben van de ramp die zich had afgespeeld. Dat Platini jaren later en tot 2015 leiding zou geven aan de boevenbende van de UEFA berust op louter toeval, zullen we maar zeggen. Evenals het gegeven dat de gewezen balvirtuoos vanwege een wel zeer schimmige transactie met FIFA-opperboef Blatter uit zijn voorzittersfunctie ontheven en voor vier jaar geschorst zou worden.  

Toen in 1995 tijdens de vijftiende etappe van de Tour de France Motorola-renner Fabio Casartelli in de afdaling van Col de Portet d’Aspagne dodelijk crashte, werden op de aankomstplaats sponsoren en andere genodigden of dat er niets gebeurd was zoals altijd gefêteerd in de VIP-tent, terwijl het peloton massaal huilde. “De Tour wacht op niemand”. Ik zie Hennie Kuiper, toen ploegleider van Motorola nog huilend in beeld. Ook Erik Breukink, renner van een concurrerende ploeg, kon zijn tranen begrijpelijkerwijs niet bedwingen.  De sportwereld leert niet van de geschiedenis, maar wil daar enkel en alleen een belangrijk onderdeel van uit maken, zo weten we dus al lang. Geldelijke belangen overstijgen menselijkheid, steeds weer. Gezaghebbende internationale sportbonden en -officials, in samenspraak met de grote commerciële partijen, zijn allang vergeten dat sport slechts de belangrijkste BIJzaak in het leven is. Het voetbal, mondiaal gezien de grootste sport, loopt hierin helaas voorop. Daar waar overal in deze gekwetste wereld artsen, verpleegkundigen, virologen, farmaceuten, politici en burgers gebroederlijk de strijd aangaan met Corona, blijft in de sport en zeker in het voetbal de waanzin regeren.