De paden op, de lanen in…

En zo ging het verder:

Vooruit met flinke pas,                                                                                                               

Met stralend oog en blijde zin,                                                                                                      

En goedgevulde tas.                                                                                                               

De zonne lacht ons vrolijk toe,                                                                                               

Ons groet der vog’len zang,                                                                                                     

En wij, wij worden vast niet moe,                                                                                              

Al wand’len w’uren lang,                                                                                                       

Tra ta ta ta bom, bom, tra ta ta ta bom bom,                                                                    

Al wand’len w’uren lang.

Het betreft een kinderversje uit 1957, waarvan ik alleen de eerste regel kende. Voor mijn ouders en zeker ook een generatie na hen moet de gehele tekst nog steeds gesneden koek zijn.

1957. Nederland is nog steeds in de ban van de naweeën van de Tweede Wereldoorlog en van de zogeheten wederopbouw. Een wat achtergebleven land, zou ik hier willen zeggen. Niet alleen vanwege het alles ontwrichtende dat een wereldoorlog en een bezetting nu eenmaal met zich meebrengt, maar ook zeker gezien de lange geschiedenis voorafgaand aan WO II. Driehonderd jaar eerder was Nederland, ofwel ‘De Republiek’, inderdaad een wereldmacht geweest. Maar zeker de gemiddelde Nederlander vergeet wel eens dat het na het zogenaamd Rampjaar 1672 – “het volk redeloos, de regering radeloos en het land reddeloos” – nooit meer echt goed gekomen is met een Nederlandse hegemonie in de wereld. Iets meer dan een eeuw na 1672 begon de Industriële Revolutie in Engeland, andere gebieden en landen in Europa volgden. Ook een nieuwgeboren natie als de Verenigde Staten van Amerika (1776) liet niet lang op zich wachten op dit gebied. Nederland bleef ver achter, werd en bleef een voornamelijk agrarische samenleving met een weinig inspirerende Calvinistische inslag. Na 1672 was de Nederlandse Gouden Eeuw zo goed als voorbij en Nederland zou nooit meer een cruciale rol op het wereldtoneel spelen. Toen Balkenende zich raaskallend afvroeg, niet zo gek lang geleden, “waar die VOC-mentaliteit toch gebleven was”, was hij vergeten, of besefte hij simpelweg niet, dat de toonaangevendheid van de Hollanders maar betrekkelijk kort geduurd heeft.

Weer terug naar 1957. En dat liedje. Ik dacht eraan, tenminste aan die eerste regel, en het ontroerde me enigszins toen ik van de week weer eens langs de Mark fietste richting België, om prompt stilstand te houden bij die ouderwetse grenspaal. Een tiental meters verder was er iets van een blokkade opgeworpen om ook hier het grensverkeer te beperken. Op straffe van een boete van 400 Euro leek het me niet verstandig verder te gaan, mede omdat een dergelijk bedrag een aanzienlijk gat zou slaan in de TOZO-regeling van circa 1.050 Euro waarop ik als momenteel werkloze ZZP’er recht heb, dus ik draaide om.

Het ontroerde me omdat ik op deze zonnige middag ook de vogels hoorde fluiten. Het vee in de weiden zag grazen en een enkele ooievaar meende te ontwaren. De vele mensen op dat smalle pad langs de rivier, wandelend, fietsend en pauze nemend op een bankje. Zij genoten, net als ik, van het mooie weer, de natuur. Net als toen, in 1957. Toen de gemiddelde mens geen middelen had voor uitspattingen in café, restaurant of theater, maar gelukkig kon zijn met de lente en de zon, met een dagje erop uit in een mooie omgeving.

We gaan weer de paden op, de lanen in… genieten van het kleine. En dát, op zich, is natuurlijk helemaal niet zo heel slecht.