Als allround regionaal sportverslaggever kom je nog eens ergens. Dit keer gewoon in mijn eigen stad, in een zwembad dat ik nooit eerder bezocht. Wel een met dezelfde naam, maar dat bad is inmiddels verdwenen.

Het ging om waterpolo, Derde Divisie, en het betrof een streekderby. Geen grootse taferelen gingen eraan vooraf, aan dit treffen tussen een ploeg uit een kleine stad in de nabijheid van een veel grotere. Geen viaducten tussen de beide plaatsen die in clubkleuren waren geschilderd, geen hate mails en geen afschuwelijke berichten op social media. Men sprong in het water en het was lekker ´ballen´ geblazen, zo was het voornemen. De publieke belangstelling viel wat tegen. Naast mijzelf en de dienstdoende fotograaf, we pakten fors uit deze keer voor een wat kleinere sport, waren er zo´n twintig aanwezigen, supporters die in aantal tamelijk eerlijk verdeeld waren over beide rivalen.

Veertien mannen in een zwembad, drie a vier reserves per ploeg in stoeltjes aan de wal, twee coaches langs de kant, evenzoveel goals drijvend in het water. En dus de karige schare toeschouwers. Maar hoeveel mooier kan het worden op een zaterdagavond. Lekker die wedstrijd ingaan. Winnen of verliezen tegen die gasten van tien kilometer verderop die elkaar allemaal kennen. Na afloop lachend een pot bier drinken, geintjes over en weer uithalen en lachen over de talloze overtredingen onder water en´onder de gordel´ die nu eenmaal bij deze sport horen. Het zijn echte mannen namelijk, die waterpoloers.

Naast genoemde spelers, coaches en toeschouwers lopen er twee in het smetteloos wit gestoken mannen langs de rand van het bad. Ze zijn van de KNZB, de zwembond waaronder ook waterpolo nu eenmaal georganiseerd is. Het zijn de scheidsrechters van dienst. De jongere van de twee loopt aan de overkant, de routinier heeft de moeilijkste positie voor zijn rekening genomen. Vlak onder de tribune. Waarschijnlijk meer ervaren, dus:´noblesse oblige’. Hij is kaal, en stevig deze arbiter. De blik in zijn ogen, zijn algehele uitstraling zegt genoeg: “Met deze man ga je geen loopje nemen.” Vastberaden is hij in zijn beslissingen. Zijn aangeboren leiderschap moet het kritisch publiek doen verstillen.

Maar het loopt anders. Een supporter van de thuisclub roept iets naar onderen bij een wat discutabele beslissing van de gladhoofdige scheids. De criticaster, zelf even zo kaal, verheft zijn stem nog eens en de scheids reageert. Na weer een tegenreactie staakt de arbiter de wedstrijd en loopt samen met zijn wat verbouwereerde collega van de overkant het zwembad uit. Daar had hij namelijk geen zin in gehad, niet op een zaterdagavond.

Tja, mijn eerste blog. Het moet allemaal nog ingericht worden. Foto’s en weet ik veel. Als 51 jarige ben ik nooit zo up-to-date gebleven met alle nieuwe media. Van de oude stempel, zo zou je mij kunnen betitelen. Maar toch wel zo’n oude postzegel met een jonge geest. Een geest die, weliswaar wat krampachtig, aan probeert te haken met de nieuwe wereld. Laat het tijdens mijn debuut dan maar, zij het kort, over wijn gaan, een van de grote liefdes van de schrijver.

O, die nieuwe wereld. De Nieuwe Wereld, met kapitalen moet ik het schrijven wanneer ik het heb over het continent dat ik decennia geleden koos als mijn specialisatie tijdens mijn studie Geschiedenis. Maar ook wanneer ik het heb over de ‘nieuwe’ wijnlanden, lees; alle landen die zich niet scharen onder Europa of die niet tot de bakermat gerekend worden van onze Westerse beschaving. Voor de duidelijkheid: denk dan bijvoorbeeld aan Australie, Nieuw Zeeland, Zuid-Afrika, Namibie, landen in Zuid-Amerika en de Verenigde Staten. China gaan we daar (nog) niet bijrekenen.

Mijn glas is half vol, niet half leeg. Een uitspraak, verworden tot cliche, die het positivisme in de mens moet verwoorden. Maar voor de wijndrinker behelst het gezegde pure waarheid. Schenk op tijd bij! Tenminste, wanneer je nog een tweede, derde of laatste glas wil drinken van de wijn die je op dat moment bekoort. Het smaakt namelijk niet meer, dat laatste laagje uit de kelk, van die wonderbaarlijke drank. Gefermenteerd druivensap is het in wezen. In alle variëteiten verkrijgbaar, op elke hoek van de straat, maar naar gelang de voorkeur voor een type, een allemansvriend, en dat dan in de meest positieve zin van het woord.

Mijn glas is nu opnieuw half vol en ik schenk nog maar een keer bij. Het is een Viura uit La Mancha, Cuenca om preciezer te zijn. Een witte wijn, gemaakt volgens de methode ‘sur lie’, op zijn Spaans: ‘sobre lias’. Een mooi huis ook, Finca Antigua, op de hoogvlaktes in het hart van Spanje. De zomerse hitte overdag en het afkoelen in de avonduren maken dat de druiven op een altitude van circa 800 meter perfect tot wasdom komen. En ja, je kan het proeven. Tenminste, wanneer het glas minimaal half vol blijft.

Dit is een voorbeeldbericht, dat oorspronkelijk gepubliceerd is als onderdeel van Blogging University. Schrijf je in voor een van onze tien programma’s en begin op de juiste manier aan je blog.

Vandaag ga je een bericht publiceren. Maak je geen zorgen over hoe je blog eruitziet. Maak je geen zorgen als je deze nog geen naam hebt gegeven of je je overweldigd voelt. Je hoeft alleen op de knop ‘Nieuw bericht’ te klikken en ons te vertellen waarom je hier bent.

Wat is het nut hiervan?

• Het geeft nieuwe lezers context. Waar sta je voor? Waarom moeten mensen je blog lezen?
• Omdat je je hierdoor kunt concentreren op je eigen blog-ideeën en wat je met je blog wilt bereiken.

Het bericht kan kort of lang zijn, een persoonlijke introductie van je leven of een missieverklaring in blogvorm, een manifest voor de toekomst of een eenvoudig overzicht van het soort berichten dat je wilt publiceren.

Om je op weg te helpen, staan hieronder een aantal vragen:

• Waarom heb je een openbare blog, in plaats van een persoonlijk dagboek?
• Over welke onderwerpen zul je schrijven, denk je?
• Wie wil je bereiken via je blog?
• Als je heel het komende jaar blijft bloggen, wat hoop je daar dan mee te bereiken?

Niets van dit staat nog vast. Een van de leuke dingen van blogs is dat ze continu veranderen naarmate we leren, groeien en met elkaar communiceren, maar het is goed om te weten waar je bent begonnen en waarom je een blog hebt gemaakt. Door je doelen vast te stellen, krijg je misschien een paar goede ideeën voor berichten.

Geen idee hoe je moet beginnen? Noteer gewoon het eerste dat in je opkomt. Anne Lamott, schrijver van een boek, auteur van een geweldig boek over schrijven, zegt dat je jezelf toestemming moet geven om een ‘belabberde eerste versie’ te schrijven. Anne heeft een goed punt: begin gewoon met schrijven en maak je later pas zorgen over het verbeteren ervan.

Wanneer je er klaar voor bent om te publiceren, geef je je bericht drie tot vijf tags die de essentie van je blog beschrijven: schrijven, fotografie, fictie, opvoeden, eten, auto’s, films, sport … of wat dan ook. Met deze tags kunnen andere mensen die interesse hebben in je onderwerpen je vinden in de Reader. Kies voor ‘zerotohero’ als een van je tags, zodat andere nieuwe bloggers je ook kunnen vinden.